Interview met Seán Binder: "De steun van Amnesty maakt het verschil tussen onrecht of gerechtigheid"

Hij verduidelijkt meteen: “Dat er geen bewijzen tegen ons zijn, wist het gerecht van in het begin. Dat ze toch al die jaren zijn doorgegaan, maakt van het hele proces een farce. Eerlijk? Er zijn momenten geweest waarop ik dacht: hadden ze nu maar echte bewijzen tegen mij, geloofden de autoriteiten nu maar écht dat ik iets heb misdaan. In dat geval zou het hele proces tenminste steekhouden.”

Solidariteit de kop ingedrukt

Door deze zaak te starten en te laten aanslepen, hebben de Griekse autoriteiten solidariteit de kop ingedrukt. Seán is er zeker van dat de overheid met de rechtszaak andere mensen wou afschrikken. “Alle reddingsoperaties op Lesbos zijn gestopt. Bewoners van het eiland durven nog amper hulp te bieden, omdat ze vervolging vrezen”, vertelt Seán. “Terwijl die hulp broodnodig blijft: er sterven nog altijd mensen in de Middellandse Zee."

ALTERNATIEF UNIVERSUM

Het zijn de mensen in nood die de zwaarste prijs betalen als solidariteit verdwijnt, benadrukt Seán. Maar ook
hij voelt de gevolgen van het juridisch schouwspel op zijn persoonlijke leven. “Als twintiger zetten de meeste mensen stappen in hun leven die ik niet heb kunnen zetten door de rechtszaak, er zijn in die 7,5 jaar kansen geweest die ik niet heb kunnen grijpen. Ik heb in mijn job bijvoorbeeld bepaalde opdrachten niet kunnen doen, omdat de rechtszaak boven mijn hoofd hing.”

Maar de beproeving had ook een positieve kant, vindt Seán: “Het heeft me wel een doel gegeven. Door mijn ervaring in de gevangenis en mijn gesprekken met medegevangenen heb ik besloten om strafrecht te gaan studeren. Ik werk nu als advocaat”, zegt hij. “Ik heb ook mensen leren kennen die nu vrienden zijn. Mensen die ik anders niet had ontmoet.” Ergens is hij misschien zelfs dankbaar voor de ervaring. “In een alternatief universum loopt er een onzekere Seán rond die een job heeft aangenomen bij een of andere Britse multinational in plaats van vrijwilligerswerk te gaan doen op Lesbos. Die Seán zou nu een miserabele gast zijn. Ik ben blij dat ik niet die persoon geworden ben”, lacht hij.

STEUN VAN AMNESTY-SUPPORTERS

De steun die Seán de voorbije 7,5 jaar heeft gekregen, onder meer van Amnesty International, was cruciaal, zegt hij. “Zoveel dingen zouden niet gebeurd zijn zonder Amnesty: we zouden niet de aandacht gekregen hebben die onze zaak nodig had, we zouden niet zijn vrijgesproken zonder Amnesty en zijn supporters. De Schrijfmarathon en andere schrijfacties hadden een grote impact. Wies (De Graeve, directeur Amnesty Vlaanderen, nvdr) is voor bijna elke rechtszitting naar Lesbos afgereisd om het proces te monitoren: ook dat maakte een verschil.”

“Een privilege”, noemt Seán de steun van al die supporters. “Het zou geen verschil mogen maken in de uitkomst van een rechtszaak en in de behandeling van gevangenen of Amnesty een zaak nauw opvolgt of niet, of de Amnesty-supporters duizenden brieven schrijven of niet. Maar het maakt wél een verschil, het verschil tussen onrecht of gerechtigheid.”