Internationale Vrouwendag: Vrouwen wachten niet op hun rechten – ze willen ze nu

Internationale Vrouwendag: Vrouwen wachten niet op hun rechten – ze willen ze nu

Blog

Mensen over heel de wereld sluiten zich vandaag aan bij de ‘Women’s Strike’ om de gevolgen van een dag zonder vrouwen aan te kaarten. Kunnen we ons een dag zonder sterke vrouwen zoals deze acht veroorloven in een periode die steeds grimmiger wordt tegenover vrouwenrechten?

Als we één ding geleerd hebben uit de historische ‘Women’s March’ in januari, is het dat vrouwen genoeg hebben van het wachten.

Vandaag zien we diezelfde vurigheid opnieuw in een historische staking van vrouwen. Begin 2017 demonstreerden meer dan drie miljoen mensen van alle geslachten wereldwijd voor vrouwenrechten en andere gerelateerde rechten. De motivaties achter deze mars blijven ook vandaag nog brandend actueel: de misogyne uitlatingen van de Amerikaanse president Donald Trump, diens discriminerende travel ban en zijn beleid dat verreikende negatieve gevolgen heeft voor migranten en andere minderheden. Trump’s beleid brengt daarnaast ook de gezondheid en levens van vrouwen in gevaar.

Deze problematiek is echter niet alleen in Amerika te vinden, zoals blijkt uit de stakingen van duizenden vrouwen die momenteel over heel de wereld plaatsvinden.

De ongelijkheden die vrouwen ondergaan kunnen niet langer ontkend worden en dat beseffen vrouwen maar al te goed.   

Het World Economic Forum voorspelt dat het nog 169 jaar zal duren voordat de loonkloof zal verdwijnen. Dit is slechts een van de vele schokkende cijfers die tonen hoe lang we nog moeten wachten alvorens vrouwen en meisjes gelijkheid kunnen bereiken. Wereldwijd hebben zo’n 225 miljoen vrouwen niet de middelen om aan gezinsplanning te doen. Elk jaar sterven daardoor ongeveer 47 000 vrouwen tijdens een onveilige abortus en zijn ongeveer 5 miljoen hierna invalide. Gemiddeld 35% vrouwen wereldwijd ervaren fysiek of seksueel geweld. Meer dan 32 miljoen meisjes ter wereld kunnen niet naar de lagere school gaan, in vergelijking met 29 miljoen jongens. En 700 miljoen vrouwen werden verplicht om te trouwen nog voor ze 18 waren.

Met zoveel uitdagingen zeggen vrouwen en meisjes over heel de wereld dat het genoeg is geweest.

Hier zijn negen vrouwen die strijden voor hun rechten en weigeren ongelijkheid nog langer te aanvaarden.

Zij wachten niet en wij evenmin.

En u?

Dr Tialeng Mofokeng – Zij wacht niet… terwijl vrouwen het recht op abortus wordt ontzegd


De wereld denkt het recht te hebben om vrouwen de les te spellen over wat wij met onze vagina’s en baarmoeders mogen doen. Iedereen lijkt een mening te mogen hebben over de gezondheid van vrouwen.”

Dr Tlaleng Mofokeng

 

Tialeng, een dokteres in Zuid-Afrika, is een vrouw om in de gaten te houden. Zij is niet alleen een toegewijde dokteres, zij bepleit daarnaast als radiopresentatrice ook het belang van seksuele gezondheid. Hierdoor kan zij een breed publiek bereiken. “Ik zal niet stoppen totdat vrouwen het recht op abortus hebben en dit op een veilige manier voorzien wordt,” zegt ze. “Elk jaar sterven vrouwen in Zuid-Afrika door onveilige abortussen. Toch blijven politici denken dat ze de reproductieve rechten van vrouwen kunnen gebruiken als een politiek spelletje.” Tialeng strijdt ook tegen verkrachtingscultuur en komt op voor een betere verzorging van patiënten – een echte mensenrechtenactiviste, zoals alle vrouwen hier.

Connie Greyeyes – Zij wacht niet… tot er nog een zus verdwijnt


“Wanneer we samen zijn, is er zo veel kracht. Zoals na de moord op je geliefde nog kunnen glimlachen. Hoe zou je niet geïnspireerd kunnen worden door de vrouwen die doorheen de hel zijn gegaan omwille van wat hun kinderen werd aangedaan? Zij hebben gevochten in hun strijd op zoek naar gerechtigheid. Hoe zou je kunnen stoppen met vechten?”

Connie Greyeyes © Amnesty International Canada

 

Connie Greyeyes werd “per ongeluk” een activiste. Als inheemse Cree-vrouw in Brits-Columbia in West-Canada ondervond Greyeyes zelf hoe een groot aantal vrouwen in haar omgeving vermist geraakten of vermoord terug gevonden werden. Ze organiseerde initiatieven om de familie van de slachtoffers te helpen en nam de leiding in de Canadese hoofdstad Ottawa bij het eisen van een nationaal onderzoek. Volgens officiële cijfers zijn de laatste drie decennia maar liefst 1000 inheemse vrouwen in Canada verdwenen of vermoord. De inspanningen van Greyeyes en talrijke andere inheemse vrouwen hebben er in 2016 tot geleid dat de Canadese regering eindelijk een nationaal onderzoek begonnen is.   

Su Changlan – Zij wacht niet… om nog een kindbruid opnieuw met haar ouders te verenigen


“Ik hoop dat ouders niet wanhopig worden in de zoektocht naar hun vermiste kinderen. Wij, de maatschappij, zouden moeten samenwerken om ze met hun kinderen te verenigen. De regering zou hier ook meer in moeten investeren in plaats van ons werk te verhinderen!”

Su Changlan © Private

 

Het verhaal van de voormalige leerkracht Su Changlan is niet uniek. Een goede vriendin van Su zei dat haar verhaal er eentje van vele Chinese vrouwen is. Su kon niet bij de pakken blijven zitten toen ze hoorde over hoe meisjes werden verhandeld als kindbruiden en over ouders van wie de kinderen verdwenen waren. Haar inzet gaat nog verder. Su verdiepte haar daarnaast ook in nationale problematieken en steunde het protest in Hong Kong voor meer democratie. Haar activisme ging gepaard met het bewustzijn dat het haar vrijheid kon kosten, wat ook gebeurde. Su werd in 2015 opgepakt door de autoriteiten. 

Jeanette John Solstad Remø – Zij wacht niet… op het recht om als vrouw erkend te worden


“Iedereen heeft het recht zijn gender te beleven”

Jeanette John Solstad Remø © Amnesty International

 

Tot voor kort heette ze nog John Jeanette. Een naam die symbolisch is voor het dubbelleven dat ze moest leiden in Noorwegen. Ondanks het feit dat deze voormalig marinecommandante voelde dat haar toekomst alleen maar als vrouw kon zijn, werd haar dat recht ontzegd. In Noorwegen mag iemand alleen maar juridisch van geslacht veranderen als die persoon ook een geslachtsoperatie en psychiatrische diagnose ondergaat. Zij weigerde dit te ondergaan en mocht bijgevolg nergens, zelfs niet op haar bibliotheekkaart, als vrouw erkend worden. Remø ging hier samen met haar partners, waaronder Amnesty, fel tegenin en boekte zo een grote overwinning. In 2016 paste Noorwegen zijn wetten aan en mogen vanaf nu transgenders zelf hun geslacht bepalen. Vandaag, ter ere van deze mijlpaal, veranderde ze haar naam naar Jeanette John.

Deel op Facebook

Hortence Lougué – Zij wacht niet… tot een ander meisje uitgehuwelijkt wordt


"Ik doe een dringend beroep op de regering om de wetten bij te werken en te investeren in meisjes, zodat zij ten volle kunnen genieten van hun rechten en hun potentieel kunnen ontwikkelen.” 

Hortence Lougué

 

Als een trouwe partner van Amnesty in Burkina Faso werkt Hortence met vrouwen en meisjes die werden uitgehuwelijkt en met meisjes die vrouwelijke genitale verminking hebben overleefd. Ondanks criminalisering worden in Burkina Faso nog steeds meisjes van amper 11 uitgehuwelijkt. Via ADEP, ‘the Support and Awareness Network for Young Girls’, is Hortence betrokken bij tal van onderwijsprojecten voor meisjes die uit hun gedwongen huwelijk gevlucht zijn. Op die manier worden de nodige vaardigheden om een zelfstandig leven op te bouwen doorgegeven. Hortence haar inspanningen hebben bovendien geleid tot nieuwe wetten tegen geweld tegen vrouwen in Burkina Faso.

Karla Avelar – Zij wacht niet… terwijl vluchtelingen hun veiligheid ontzegd wordt


“De beslissingen die Trump neemt hebben zware gevolgen voor duizenden mensen, vooral holebi’s die ook het slachtoffer zijn van racisme, discriminatie en fysiek geweld. In plaats van migranten hun mensenrechten te verlenen, criminaliseert en stigmatiseert Amerika hen.”

Karla Avelar © comcavis

 

Karla Avelar is een overlever. Ze overleefde aanvallen van gangs, moordpogingen en de gevangenis in El Salvador. Vandaag staat ze aan het hoofd van Comcavis Trans dat de rechten van homoseksuelen, transgenders en interseksuelen verdedigt. In El Salvador is de situatie voor holebi’s zo erbarmelijk dat velen het land ontvluchten. Via Comcavis geeft Karla informatie en andere ondersteuning om hen te helpen bij hun moeilijke vlucht naar Amerika of Mexico. Door Amerika’s harde migratiebeleid wordt het voor holebi’s in El Salvador echter steeds moeilijker om te vluchten. Karla blijft zich ondanks alles steeds met volle energie inzetten om vluchtelingen te helpen bij hun zoektocht naar veiligheid.  

Samira Hamidi – Zij wacht niet… terwijl de regering vrouwen uitsluit


“Vrouwen zouden een gelijke kans moeten krijgen om een beter Afghanistan te kunnen uitbouwen”

Samira Hamidi © Barry Batchelor/PA

 

Sinds 2004 poogt Samira Hamidi de weg voor vrouwen in Afghanistan vrij te maken. Als voorzitster van de Afghan Women’s Network (AWN) probeert ze vrouwen hun stemmen en belangen op het hoogste niveau van de regering te representeren. Tegelijk herinnert Hamdi elke regering en potentiële donor eraan dat het promoten en veilig stellen van vrouwenrechten deel van elk debat met Afghaanse leiders zou moeten zijn. Ze heeft nog een lange weg te gaan, maar ondanks alles blijft Hamidi onvermoeibaar doorvechten totdat vrouwen al hun rechten hebben.

Loujain al-Hathloul – Zij wacht niet… op het recht om met de auto te rijden


”Uiteindelijk zal ik winnen. Niet meteen, maar uiteindelijk.”

Loujain al-Hathloul © Private

 

Onverschrokken ging Loujain in protest tegen Saoedi-Arabiës rijverbod, waarvoor ze ook de gevolgen moest dragen. In november 2014 werd ze opgepakt voor 73 dagen vanwege het live-tweeten terwijl ze met de auto reed. Toen ze in 2015 werd vrijgelaten besloot ze zich kandidate te stellen voor de verkiezingen in november, de eerste keer dat vrouwen hieraan mochten meedoen als kandidaat en stemmer. Ondanks erkend te worden als kandidate verscheen haar naam nooit op het stemformulier. Vandaag blijft Loujain zich inzetten voor een betere toekomst voor haar landgenoten, waar vrouwen worden erkend als volwaardige burgers.

Narges Mohammadi – Zij wacht niet… op een nieuw slachtoffer van een zuuraanval


Ik ben in mijn moederland veroordeeld en opgesloten vanwege de misdaad een mensenrechtenverdediger, feministe en tegenstander van de doodstraf te zijn. Toch heb ik geen spijt gevoeld na mijn veroordeling. Integendeel, ze hebben mijn overtuigingen nog sterker gemaakt."

Narges Mohammadi  © Private

 

Als gepassioneerde voorstander van vrouwenrechten strijdt Narges in Iran tegen zuuraanvallen op vrouwen. Dit is slechts een van de vele acties die ze onderneemt, want Narges heeft zich bijvoorbeeld ook al fel uitgesproken tegen de doodstraf. Voor haar acties heeft ze al heel wat moeten ondergaan en ook momenteel zit Narges voor 22 jaar in de gevangenis. Als bewijs van haar “misdaden” werd op haar proces een ontmoeting met de voormalige hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid op de Internationale Vrouwendag in 2014 aangehaald. “In een land waar vrouw zijn, moeder zijn en mensenrechtenverdediger zijn moeilijk is, is een combinatie van die drie een onvergefelijke misdaad,” schreef Narges onlangs vanuit haar gevangenis. In 2016 ging ze in een hongerstaking omdat contact met haar twee kinderen, die nu bij hun vader in Frankrijk leven, werd verboden. Tegenwoordig mag ze elke week bellen met haar kinderen, maar het zal nog jaren duren alvorens ze weer verenigd zijn.

hier niet op duwen